Muzyka

Tony Iommi – „From The Dark”

17 listopada 2026 3 min czytania Błażej Obiała

Riffy prosto z Black Sabbath, głos Jørna Lande jak z czasów Dio i melodie, od których trudno się uwolnić. Czy Iommi odpowiedział na dwadzieścia lat oczekiwań?

Na nowy solowy album Tony’ego Iommiego czekaliśmy około dwudziestu lat i już teraz mogę Wam powiedzieć: strasznie długo, ale totalnie warto było. From The Dark to płyta, na której Iommi przeniósł doskonale znany sznyt swojego grania z Black Sabbath na własne, solowe podwórko – i to, co otrzymaliśmy – brzmi wyśmienicie. Wydawnictwo ukazało się 23 października nakładem BMG, a poprzedził je singiel World Alone.

Riffy są klasycznie ciężkie, heavymetalowe, jednocześnie idealnie wyważone i dopracowane pod kątem melodyjności. Niekiedy, jak w pierwszym utworze, Over The Violent Sun, i jego otwierającym brzmieniu, wprawionemu słuchaczowi mogą skojarzyć się elementy znane z kompozycji Slayera. Idąc w głąb albumu, nie sposób nie usłyszeć odniesień do stylu, jaki pojawił się na Mob Rules, czyli płycie, na której w Black Sabbath śpiewał Dio. Biorąc pod uwagę, kto tutaj stoi za mikrofonem, nie wydaje się to przypadkiem, a wręcz idealnym wyborem, by dopełnić cały obraz.

Osiem numerów, nieco ponad 42 minuty. Całość otwiera wspomniany wyżej Over The Violent Sun, zamyka ją najdłuższy na płycie Legacy (7:03), a środek wypełniają Black Times, World Alone, Beyond The Dead, Stormwatcher, Death Wake i Return Of The Arbalist. Materiał przepływa przez głośniki tak szybko, że po ostatnim dźwięku od razu chce się włączyć płytę kolejny raz. Za produkcję odpowiadają Iommi i Mike Exeter, na basie zagrała Becky Baldwin, a za perkusją zasiadł Karl Brazil.

Proces powstawania tej płyty można określić jako niespieszny. Iommi pracował w domowym studiu, bez presji, z Mikiem Exeterem, a zaczęło się od czterech, pięciu instrumentali. Płyta miała w ogóle zostać instrumentalna, a o wokaliście zdecydowano dopiero później. Lande dostał na początek prośbę o dwa utwory, Beyond The Dead i Stormwatcher, a skończyło się na współautorstwie wszystkich ośmiu numerów i napisaniu tekstów. Ścieżki obu panów mogły zresztą spotkać się dużo wcześniej – Lande nagrał z Iommim demo już w latach 2004–2005, ale wtedy z różnych powodów nic z tego nie wyszło: wytwórnia uznała, że lepiej będzie, jeśli płytę nagra Glenn Hughes, i tak powstał Fused. Spotkali się też ponownie w 2010 roku, na londyńskim koncercie ku pamięci Dio, na którym Lande śpiewał.

Oprócz warstwy muzycznej, która broni sama siebie, trzeba również przywołać stronę wokalną. Od zawsze, jeszcze od czasów Masterplan, mam słabość do głosu Jørna Lande i tutaj po raz kolejny obronił tezę, którą noszę w sobie od dawna: powinien stać w topce rockowych wokalistów. Aż dziwne, że ktoś z takimi żyletkami w gardle, brzmiący jak wspaniały Dio, nie znalazł miejsca w legendarnych zespołach albo w takich, które przez dekady zbudowały oszałamiającą karierę. Lande jest tu zresztą nie tylko wokalistą, ale i współautorem wszystkich utworów, więc trudno mówić o gościnnym występie. Osobno trzeba jednak wspomnieć o melodyjności, jaką posługuje się Lande. To ona urzeka w Black Times i World Alone, a ten drugi jest w mojej ocenie najbardziej wpadającym w ucho numerem na całej płycie. Na betonowych riffach Iommiego Lande buduje melodie, do których wraca się nawet wtedy, gdy riffy już dawno ucichły. Iommi i Lande to charyzmatyczny, doskonale współistniejący duet.

Warto zwrócić uwagę na teksty, bo muzyka jest mroczna, a Lande w wywiadach mówi o nadziei i świetle mimo ciemności. Stormwatcher opowiada o statku w sztormie jako obrazie życia od narodzin po śmierć i dalej, a część utworów, jak World Alone, dotyka wizji apokalipsy. Jedynym gościem na płycie jest Brian May, którego solówkę usłyszymy w Death Wake. Wersja deluxe zawiera dwa dodatkowe instrumentale, Scent Of Dark i Deified.

Nie tylko ja jestem pod wrażeniem. Louder Than War przyznało płycie maksymalną notę, Distorted Sound ocenia ją na 9 punktów w skali do dziesięciu, a w Polsce Paweł Rogoziński z Laboratorium Muzycznych Fuzji wystawił jej 8,5. Nie brakuje jednak głosów chłodniejszych. Pojawia się zarzut, że w środkowej części płyty numery zlewają się w jedno, a także że osiem utworów po tylu latach to zbyt mało. Ten drugi podzielam i jeszcze do tego wrócę.

Myślę, że świat po zejściu Black Sabbath ze sceny bardzo potrzebował tych dźwięków od Iommiego. Jedyne, co mogę From The Dark zarzucić, to długość: ta płyta mogła, a właściwie powinna trwać ponad godzinę, bo takich dźwięków chce się słuchać więcej i więcej.

Czytaj dalej

Więcej →